Ik heb naar woorden gezocht voor het geweld wat ik gisteravond heb gezien en wat ik meekreeg van politiemedewerkers in dienst. Krankzinnig, waanzin, ongekend, veldslag….. het dekt alleen de lading niet. Daar waar ik altijd woorden heb, heb ik ze niet meer. Het geweld wat medewerkers tegen zich hebben gehad. Het ‘met gevaar voor eigen leven en welzijn’ je werk moeten doen en de heftige incidenten en letsel die ze gezien hebben, waar ze hulp hebben moeten verlenen, zijn niet te tellen. Ik die altijd woorden heb, heb ze niet meer en toch probeer ik het hier.
Ik zie een aantal plaatsen in de media voorbij komen waar politiemedewerkers en hulpverleners het zwaar hebben gehad, maar ook dit dekt de lading niet. Want het was in Amsterdam niet alleen Noord, het was elk district. Het was niet alleen de grote steden als Utrecht, den Haag, Rotterdam en Amsterdam. Het was ook Weesp, Ede, Tiel en zoveel andere steden.
Ik denk eigenlijk dat iedere politiemedewerker die buiten op straat was gisteren wel een vorm van geweld heeft gezien en meegemaakt. Belaagd en beschoten. Ik ben zelf ook drie keer bekogeld. Sta je eerst nog verbinding te maken met een groep, het volgende moment heb je bijna een strijker in je sok.
Verhalen van medewerkers die een hechting laten zetten, uit het ziekenhuis komen met brandwonden en het volgende moment weer in linie staan. De drive was ongekend hoog, het heldhaftig optreden ook. Dat er zo snel weer orde was in de chaos, geen doden zijn gevallen onder onze mensen, is enkel en alleen te danken aan de kunde van deze mensen.
Ik wist van te voren dat meer vuurwerk is meer vuur, meer vuur is meer chaos, meer chaos is ook meer wetteloosheid… Maar dit was een orkaan waarin de politiemedewerker bleef staan.
Ik ben trots, maar ook ongekend boos en verdrietig. Dat nog een keer een pleziertje en ’traditie’ werd verkozen boven de veiligheid van onze mensen. Want hoe verder de trein ontspoort (en dat deed het nog een keer en weer de overtreffende trap), hoe moeilijker het is om de trein weer op het spoor te zetten.
Hulde voor jullie die er stonden. Hulde voor de bescherming die jullie mij gaven. Hulde voor het thuisfront, want ook voor hen was dit een bizarre avond. Maar hulde, lieve mensen, dat dekt de lading niet. Het is zoveel meer, maar ik heb er gewoonweg de woorden niet meer voor…..
Lees de blog en de reacties op LinkedIn